توضیحات

دمنوش لاغری گیاهی اغلب به عنوان راهی برای کاهش وزن و پاکسازی بدن در کنار رژیم غذایی و ورزش است. دمنوش لاغری گیاهی، برای تاثیر موثر به صرف زمان طولانی‌تری نیازمند است. اما مزیت نوشیدن دمنوش گیاهی لاغری در دراز مدت این است که برخلاف قرص های شیمیایی، عوارض جانبی و مشکلات کبدی ایجاد نمی کند. شما با مصرف دمنوش های لاغری کمک زیادی به کاهش وزن و افزایش متابولیسم بدن خود خواهید کرد.

ترکیبات دمنوش لاغری نیلبرگ

  • زیره سبز
  • زیره سیاه
  • زنجبیل
  • چای سبز
  • نعنافلفلی
  • نعناساده
  • دارچین

این دمنوش در طعم؛ ملایم در رنگ؛ قابل قبول و در عطر و بو؛ یادآور تحفه با اصالت شهر کرمان زیره است. اگر در کنار رژیم غذایی یا سبک زندگی سالم خود به دنبال دمنوش تاثیرگذاری هستید که کمک به کاهش وزن و تسهیل در تعادل ساختار قامتی شما کند، می توانید با توجه به ترکیبات این دمنوش، از آن استفاده کنید.

زیره سبز

زیره ادویه ای است که از دانه های گیاه زیره سبز تهیه می شود. در بسیاری از غذاها از زیره سبز استفاده می شود. به ویژه غذاهای مناطق بومی آن در مدیترانه و آسیای جنوب غربی. زیره طعم متمایز خود را به فلفل و انواع کاری هندی می دهد. طعم آن خاکی، آجیلی، تند و گرم توصیف شده است. علاوه بر این، زیره از دیرباز در طب سنتی استفاده می شده است. مطالعات مدرن برخی از فواید سلامتی زیره را تایید کرده اند که به طور سنتی به آن ها معروف است؛ از جمله بهبود هضم و کاهش عفونت های ناشی از غذا. تحقیقات همچنین فواید جدیدی مانند کاهش وزن و بهبود کنترل قند خون و کلسترول را نشان داده است.

زیره هضم غذا را تقویت می کند

رایج ترین استفاده سنتی زیره برای سوء هاضمه است. در واقع، تحقیقات مدرن تأیید کرده است که زیره ممکن است به بهبود هضم طبیعی کمک کند. به عنوان مثال، ممکن است فعالیت آنزیم های گوارشی را افزایش داده و به طور بالقوه هضم را تسریع کند. زیره همچنین باعث افزایش ترشح صفرا از کبد می شود. صفرا به هضم چربی ها و برخی مواد مغذی در روده کمک می کند. در یک مطالعه، 57 بیمار مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر (IBS) پس از مصرف زیره غلیظ به مدت دو هفته علائم بهبود یافته را گزارش کردند.

دانه های زیره به طور طبیعی غنی از آهن هستند

یک قاشق چای خوری زیره آسیاب شده حاوی 1.4 میلی گرم آهن یا 17.5 درصد از RDI برای بزرگسالان است. کمبود آهن یکی از شایع ترین کمبودهای مواد مغذی است که تا 20 درصد از جمعیت جهان و 10 نفر از هر 1000 نفر را در ثروتمندترین کشورها تحت تأثیر قرار می دهد. به ویژه، کودکان برای حمایت از رشد و زنان جوان برای جایگزینی خون از دست رفته در طول قاعدگی به آهن نیاز دارند. تعداد کمی از غذاها به اندازه زیره حاوی آهن هستند. این باعث می شود که آن را به منبع آهن خوبی تبدیل کند، حتی اگر به مقدار کم به عنوان چاشنی استفاده شود.

تاثیر زیره بر روی دیابت

برخی از اجزای زیره به درمان دیابت کمک می کند. یک مطالعه بالینی نشان داد که یک مکمل زیره غلیظ، شاخص های اولیه دیابت را در افراد دارای اضافه وزن در مقایسه با دارونما بهبود می بخشد. زیره همچنین حاوی اجزایی است که با برخی از اثرات طولانی مدت دیابت مقابله می کند.

زیره کلسترول خون را بهبود بخشد

 زیره در مطالعات بالینی باعث بهبود در میزان کلسترول خون شده است. در یک مطالعه، مصرف 75 میلی گرم زیره دو بار در روز به مدت هشت هفته باعث کاهش تری گلیسیرید ناسالم خون شده است. در مطالعه دیگری، سطح کلسترول LDL “بد” اکسید شده در بیمارانی که عصاره زیره را طی یک ماه و نیم مصرف می کردند، تقریباً 10 درصد کاهش یافت.

مطالعه ای با موضوع اینکه  آیا زیره روی سطح کلسترول خوب HDL تأثیر می گذارد یا خیر روی 88 زن  انجام گرفت. کسانی که 3 گرم زیره را دو بار در روز به مدت سه ماه با ماست مصرف کردند نسبت به کسانی که بدون آن ماست خوردند، سطح HDL بالاتری داشتند.

زیره سیاه

زیره (Carum carvi) گیاهی است که در آسیا، آفریقا و اروپا می روید. از روغن، میوه و دانه ها به عنوان دارو استفاده می شود. روغن زیره ممکن است هضم را بهبود بخشد و اسپاسم معده و روده را از بین ببرد. مردم از زیره سیاه برای سوء هاضمه، سندرم روده تحریک پذیر (IBS)، چاقی، یبوست و بسیاری از شرایط دیگر استفاده می کنند. دانه های زیره که اغلب به کابینت های ادویه اضافه می شوند، در واقع میوه خشک گیاه زیره هستند.

با این وجود، معمولاً در دنیای آشپزی به آنها دانه می گویند. اگر تا به حال نان چاودار خورده اید، بدون شک طعم دانه های زیره را چشیده اید. زیره معمولا در غذاها مصرف می شود و احتمالاً در صورت استفاده کوتاه مدت به عنوان دارو بی خطر است. عوارض جانبی این ادویه گیاهی ممکن است شامل آروغ زدن، سوزش سر دل و حالت تهوع هنگام استفاده با روغن نعناع باشد.

 

 زنجبیل

زنجبیل گیاهی گلدار است که منشا آن جنوب شرقی آسیا است. این گیاه متعلق به خانواده Zingiberaceae است و با زردچوبه، هل و گالنگال ارتباط نزدیکی دارد. بخش ریزوم این گیاه (قسمت زیرزمینی ساقه) قسمتی است که معمولاً به عنوان ادویه استفاده می شود. اغلب به آن ریشه زنجبیل یا به سادگی زنجبیل می گویند. زنجبیل را می توان به صورت تازه، خشک، پودر شده یا به عنوان روغن یا آب میوه استفاده کرد. پودر ریشه این گیاه، گاهی اوقات به غذاهای فرآوری شده و لوازم آرایشی اضافه می شود. در اینجا چند مزیت زنجبیل برای سلامتی که توسط تحقیقات علمی تایید شده است، آورده ایم؛

زنجبیل حاوی جینجرول است که خواص دارویی قوی دارد

زنجبیل سابقه بسیار طولانی در استفاده در اشکال مختلف طب سنتی و جایگزین های آن دارد. برای کمک به هضم غذا، کاهش حالت تهوع، و کمک به مبارزه با آنفولانزا و سرماخوردگی استفاده می شود. عطر و طعم منحصر به فرد زنجبیل از ترکیبات طبیعی آن می آید که مهمترین آن جینجرول است. جینجرول اصلی ترین ترکیب فعال زیستی در زنجبیل و مسئول بسیاری از خواص دارویی آن است. بر اساس تحقیقات، جینجرول دارای اثرات ضد التهابی و آنتی اکسیدانی قوی است. به عنوان مثال، ممکن است به کاهش استرس اکسیداتیو کمک کند، که نتیجه وجود مقدار بیش از حد رادیکال های آزاد در بدن است.

زنجبیل موثر در رفع و کاهش حالت تهوع

به نظر می رسد زنجبیل در برابر حالت تهوع بسیار موثر است. ممکن است به تسکین حالت تهوع و استفراغ برای افرادی که تحت انواع خاصی از جراحی و یا شیمی درمانی هستند کمک کند. اما به نظر می رسد در این خصوص در تسکین حالت تهوع مرتبط با بارداری، موثرتر باشد.

 بر اساس بررسی 12 مطالعه که شامل 1278 زن باردار بود، 1.1 تا 1.5 گرم زنجبیل می تواند به طور قابل توجهی علائم تهوع را کاهش دهد. با این حال، این بررسی به این نتیجه رسید که زنجبیل هیچ تأثیری بر اپیزودهای استفراغ ندارد. اگر چه زنجبیل بی خطر در نظر گرفته می شود، اگر باردار هستید، قبل از مصرف مقادیر زیاد با پزشک خود صحبت کنید.

زنجبیل کاهش دهنده  سطح کلسترول

سطوح بالای کلسترول LDL (بد) با افزایش خطر بیماری قلبی مرتبط است. غذاهایی که می خورید می توانند تأثیر زیادی بر سطح LDL داشته باشند. در یک مطالعه در سال 2018 روی 60 فرد مبتلا به هیپرلیپیدمی، 30 نفری که روزانه 5 گرم پودر چسب زنجبیل دریافت می کردند، شاهد کاهش 17.4 درصدی کلسترول LDL (کلسترول بد) در طی یک دوره 3 ماهه بودند . در حالی که کاهش LDL چشمگیر است، مهم است که در نظر بگیرید که شرکت کنندگان در مطالعه دوزهای بسیار بالایی از زنجبیل دریافت کردند. بسیاری از آنها طعم بد دهان را دلیل انصراف از مطالعه استئوآرتریت می‌دانند که در آن دوزهای 500 میلی گرم تا 1 گرم زنجبیل دریافت کردند.

دوزهای مصرف شده در طول مطالعه هیپرلیپیدمی 5 تا 10 برابر بیشتر است. این احتمال وجود دارد که اکثر افراد ممکن است در مصرف دوز 5 گرمی به مدت کافی برای مشاهده نتایج مشکل داشته باشند. در یک مطالعه قدیمی در سال 2008، افرادی که روزانه 3 گرم پودر زنجبیل (به شکل کپسول) دریافت می کردند، کاهش قابل توجهی در اکثر نشانگرهای کلسترول مشاهده کردند. سطح کلسترول LDL (بد) آنها طی 45 روز 10 درصد کاهش یافت.

 چای سبز

چای سبز به عنوان یکی از سالم ترین نوشیدنی های روی کره زمین شناخته می شود. سرشار از آنتی اکسیدان هایی است که فواید سلامتی بسیاری دارند که ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • بهبود عملکرد مغز
  • کاهش چربی
  • محافظت در برابر سرطان
  • کاهش خطر بیماری قلبی

حاوی ترکیبات زیست فعال سالم است

چای سبز چیزی بیش از یک نوشیدنی آبرسان است. گیاه چای سبز حاوی طیف وسیعی از ترکیبات سالم است که آن را به نوشیدنی نهایی تبدیل می کند. این چای سرشار از پلی فنول هایی است که ترکیبات طبیعی به شمار می آیند و دارای مزایای سلامتی مانند کاهش التهاب و کمک به مبارزه با سرطان هستند.

چای سبز حاوی کاتچینی به نام اپی گالوکاتچین-3-گالات (EGCG) است. کاتچین ها آنتی اکسیدان های طبیعی هستند که به جلوگیری از آسیب سلولی کمک می کنند و فواید دیگری را ارائه می دهند. این مواد می توانند تشکیل رادیکال های آزاد را در بدن کاهش دهند و از سلول ها و مولکول ها در برابر آسیب محافظت کنند. این رادیکال های آزاد در پیری و بسیاری از انواع بیماری ها نقش دارند.

 EGCG یکی از قوی ترین ترکیبات موجود در چای سبز است. به نظر می رسد این یکی از ترکیبات اصلی است که به چای سبز خواص دارویی می دهد. چای سبز همچنین دارای مقادیر کمی از مواد معدنی است که می تواند برای سلامتی مفید باشد.

ممکن است عملکرد مغز را بهبود بخشد

چای سبز بیش از اینکه شما را هوشیار نگه دارد، ممکن است به تقویت عملکرد مغز نیز کمک کند. ماده اصلی و فعال چای سبز، کافئین است که یک محرک شناخته شده است.

دارچین به اندازه قهوه حاوی کافئین نیست، اما به اندازه کافی برای پاسخ بدون ایجاد اثرات تحریک آمیز، مرتبط با مصرف بیش از حد کافئین است.

کافئین با مسدود کردن یک انتقال دهنده عصبی مهاری به نام آدنوزین بر مغز تأثیر می گذارد. به این ترتیب، شلیک نورون ها و غلظت انتقال دهنده های عصبی مانند دوپامین و نوراپی نفرین را افزایش می دهد. تحقیقات به طور مداوم نشان داده است که کافئین می تواند جنبه های مختلف عملکرد مغز، از جمله خلق و خو، هوشیاری، زمان واکنش و حافظه را بهبود بخشد .

با این حال آنچه حائز اهمیت است؛ اینست که کافئین تنها ترکیب تقویت کننده مغز در چای سبز نیست.

 همچنین حاوی اسید آمینه L-theanine است که می تواند از سد خونی مغزی عبور کند .

L-theanine فعالیت انتقال دهنده عصبی مهار کننده ای به نام ” GABA” را افزایش می دهد که اثرات ضد اضطرابی دارد. همچنین دوپامین، تولید امواج آلفا را در مغز افزایش می دهد. مطالعات نشان می دهد که کافئین و ال تیانین می توانند اثرات هم افزایی داشته باشند. این بدان معنی است که ترکیب این دو می تواند اثرات بسیار قدرتمندی در بهبود عملکرد مغز داشته باشد.

آنتی اکسیدان ها ممکن است خطر ابتلا به برخی سرطان ها را کاهش دهند

سرطان به دلیل رشد کنترل نشده سلول ها ایجاد می شود. این یکی از علل اصلی مرگ و میر در جهان است. تحقیقات نشان داده است که آسیب اکسیداتیو می تواند منجر به التهاب مزمن شود که می تواند منجر به بیماری های مزمن از جمله سرطان شود. آنتی اکسیدان ها می توانند به محافظت در برابر آسیب اکسیداتیو کمک کنند . چای سبز منبع عالی آنتی اکسیدان های قوی است.

تحقیقات ترکیبات چای سبز را با کاهش خطر ابتلا به سرطان مرتبط کرده است، از جمله مطالعات زیر:

  • سرطان پستان: یک بررسی جامع از مطالعات مشاهده‌ای نشان داد که زنانی که بیشتر چای سبز می‌نوشیدند، تقریباً 20 تا 30 درصد کمتر در معرض خطر ابتلا به سرطان سینه، یکی از شایع‌ترین سرطان‌ها در زنان بودند .
  • سرطان پروستات: یک مطالعه مشاهده کرد که مردانی که چای سبز می نوشند خطر کمتری برای سرطان پیشرفته پروستات دارند.
  • سرطان روده بزرگ: تجزیه و تحلیل 29 مطالعه نشان داد کسانی که چای سبز می نوشند حدود 42 درصد کمتر در معرض ابتلا به سرطان روده بزرگ هستند .

بسیاری از مطالعات مشاهده‌ای نشان می‌دهند که افرادی که چای سبز می‌نوشند کمتر در معرض ابتلا به چندین نوع سرطان هستند.برای دریافت بیشترین فواید سلامتی، از افزودن شیر به چای سبز خودداری کنید. برخی از مطالعات نشان می دهد که افزودن شیر می تواند ارزش آنتی اکسیدانی را در چای سبز کاهش دهد.

کمک به کاهش وزن

 با توجه به اینکه چای سبز می تواند در کوتاه مدت میزان متابولیسم را افزایش دهد، منطقی است که ممکن است به کاهش وزن کمک کند. چندین مطالعه نشان می دهد که چای سبز ممکن است به کاهش چربی بدن به خصوص در ناحیه شکم کمک کند . یکی از این مطالعات یک مطالعه تصادفی کنترل شده 12 هفته ای شامل 240 فرد مبتلا به چاقی بود.

در این مطالعه، افرادی که در گروه چای سبز بودند کاهش قابل توجهی در درصد چربی بدن، وزن بدن، دور کمر و چربی شکم در مقایسه با گروه کنترل داشتند . با این حال، برخی از مطالعات افزایش آماری قابل توجهی را در کاهش وزن با چای سبز نشان نمی دهند، بنابراین محققان باید مطالعات بیشتری را برای تأیید این اثر انجام دهند .

مطالعه نشان می دهد که نوشیدن چای سبز می تواند سلامت قلب را بهبود بخشد

بر اساس یک مطالعه جدید منتشر شده در مجله اروپایی قلب و عروق پیشگیرانه، چای می تواند به کاهش خطر بیماری قلبی و سکته کمک کند.  محققان دریافتند که نوشیدن چای – به ویژه چای سبز – سه بار یا بیشتر در هفته می تواند به طور قابل توجهی سلامت کلی قلب شما را به دلیل نوعی آنتی اکسیدان بهبود بخشد.

زنجبیل

زنجبیل، (Zingiber officinale)، گیاه چند ساله علفی از خانواده Zingiberaceae، احتمالا بومی جنوب شرقی آسیا، یا ریزوم معطر تند آن (ساقه زیرزمینی) به عنوان ادویه، طعم دهنده، غذا و دارو استفاده می شود. نام عمومی  این گیاه زنجبیل است، که از کلمه یونانی zingiberis گرفته شده است.

 استفاده از آن در هند و چین از زمان های قدیم شناخته شده بوده است و تا قرن اول میلادی، تاجران زنجبیل را به منطقه مدیترانه برده بودند. این گیاه در قرن یازدهم در انگلستان به خوبی شناخته شده بود. اسپانیایی ها بلافاصله پس از فتح، آن را به هند غربی و مکزیک آوردند و از آن پس، زنجبیل از سانتیاگو به اسپانیا صادر شد.

زنجبیل با کاشت قلمه ساقه تکثیر می شود و مدت زیادی است که تحت این نوع کشت بوده است. برداشت به سادگی با برداشتن ریزوم ها از خاک، تمیز کردن آنها و خشک کردن آنها در آفتاب انجام می شود. ریزوم‌های زنجبیل خشک شده به شکل نامنظم، شاخه‌دار یا کف دست هستند. رنگ آنها از زرد تیره تا قهوه ای روشن متغیر است.

نعنا فلفلی

نعناع به صورت وحشی در سراسر اروپا، آمریکای شمالی و استرالیا در کنار رودخانه‌ها و در زمین‌های بایر مرطوب رشد می‌کند و همچنین تحت تعدادی از گونه‌ها، سویه‌ها یا شیمی‌تایپ‌ها کشت می‌شود. این گیاه سابقه طولانی کشت در مناطق معتدل شمالی و جنوبی در کنار رودخانه ها و سایر مناطق مرطوب دارد. در گذشته اعتقاد بر این بود که این گیاه، در مصر باستان کشت می شد، اگرچه سابقه کشت آن در نزدیکی لندن در سال 1750 شناخته شده بود. در اواخر دهه 1600 و اوایل 1700 برای اولین بار توسط جان ری، گیاه شناس، به عنوان یک گونه متمایز شناخته شد. نعناع تجاری امروزه بیشتر از کشت در بلغارستان، یونان، اسپانیا، شمال اروپا و ایالات متحده به دست می آید . ایالات متحده بزرگترین تولید کننده روغن نعناع فلفلی است، به ویژه در واشنگتن، اورگان، آیداهو، ویسکانسین و ایندیانا .

گیاه نعنا فلفلی،  منبع اصلی منتول برای مصارف صنعتی است و بنابراین تلاش‌های بیوتکنولوژیکی برای بهبود تولید منتول تا حد زیادی بر بهبود کیفیت و عملکرد اسانس این گیاه متمرکز شده است.

بعلاوه، گیاه نعناع فلفلی (Mentha piperita)، طعم دهنده محبوب آدامس، خمیر دندان و چای نیز برای تسکین ناراحتی معده یا کمک به هضم غذا استفاده می شود. اثر آرام بخش و بی حس کننده دارد و اغلب برای درمان سردرد، تحریک پوست، حالت تهوع، اسهال، دردهای قاعدگی، نفخ شکم و اضطراب مرتبط با افسردگی استفاده می شود. همچنین یکی از مواد تشکیل دهنده مالش قفسه سینه است که برای درمان علائم سرماخوردگی استفاده می شود. در  آزمایشگاه ها، نعناع برخی از انواع باکتری‌ها، قارچ‌ها و ویروس‌ها را از بین می‌برد که نشان می‌دهد ممکن است خواص ضدباکتریایی، ضد قارچی و ضد ویروسی داشته باشد. منتول و متیل سالیسیلات، مواد اصلی موجود در نعناع فلفلی، دارای اثرات ضد اسپاسم، با اثرات آرام بخش بر روی دستگاه گوارش هستند. چندین مطالعه از استفاده از نعناع برای سوء هاضمه و سندرم روده تحریک پذیر حمایت می کنند.

سوء هاضمه

 نعناع فلفلی ماهیچه های معده را آرام می کند و جریان صفرا را که بدن برای هضم چربی ها از آن استفاده می کند، بهبود می بخشد. در نتیجه غذا با سرعت بیشتری از معده عبور می کند. با این حال، اگر علائم سوء هاضمه مربوط به بیماری به نام بیماری ریفلاکس معده به مری یا GERD باشد، نباید از نعناع استفاده کرد.

 نفخ

 نعناع ماهیچه هایی را شل می کند که به گازهای دردناک گوارشی اجازه عبور می دهند.

نعنا ساده

 نعناع نه تنها طعم میوه ای و معطر را به غذاها و چای اضافه می کند، بلکه برای درمان های سلامتی مانند کمک به هضم غذا و تسکین سردرد نیز مفید است.

نعناع گیاهی چند ساله با برگ های بسیار معطر و دندانه دار و گل های ریز بنفش، صورتی یا سفید است. انواع مختلفی از نعناع وجود دارد که همه معطر هستند، خواه براق یا مبهم، صاف یا چروکیده، سبز روشن یا رنگارنگ.

نعناع علاوه بر همراهان آشپزخانه، به عنوان لهجه باغ، پوشش زمین، خوشبو کننده هوا و داروهای گیاهی استفاده می شود. آنها به همان اندازه کاربردی بودن، زیبا نیز هستند، رشد آنها به سادگی در برابر نور خورشید میسر می شود  و در سرتاسر آمریکای شمالی سایه می افکند.

  • نعنا گیاه چند ساله قوی است که در خاک سبک با زهکشی خوب رشد می کند.
  • در حالت ایده آل، این گیاه مکانی مرطوب اما با زهکشی خوب را ترجیح می دهد، چیزی شبیه زیستگاه بومی آنها در کنار رودخانه ها.
  • بیشتر آنها در آفتاب یا نیمه سایه رشد می کنند. انواع متنوع این گیاه ممکن است نیاز به محافظت در برابر آفتاب مستقیم داشته باشد.
  • برای رشد در فضای باز، یک یا دو گیاه خریداری شده (یا یک یا دو قلمه از یک نوع آن) را با فاصله حدود 60 سانتیمتر از هم در خاک مرطوب بکارید. یک یا دو گیاه به راحتی زمین را می پوشانند. نعناع باید تا 30 یا 60 سانتیمتر رشد کند.
  • نعناع یک گیاه پرورشی فعال و پیش رونده است و باید مهار شود، در غیر این صورت شاخه های آن در سراسر باغ  پخش می شود.
  • بهترین راه برای تکثیر نعناع استفاده از قلمه هایی است که بیشتر دوست دارید. آسان است – قلمه های 15 سانتی متری از ساقه های ریشه دار بردارید و آنها را به صورت افقی در خاک بکارید. ساقه های نعناع نیز در یک لیوان آب ریشه خواهند داشت. با یک قلمه کوچک از یک گیاه مستقر شروع کنید.

دارچین

دارچین ادویه ای است که از شاخه ها و پوست درختان خانواده دارچین به دست می آید. بومی دریای کارائیب، آمریکای جنوبی و آسیای جنوب شرقی است. مردم از سال 2000 قبل از میلاد در مصر باستان از دارچین استفاده می کردند، جایی که آن را بسیار مورد توجه قرار می دادند. در قرون وسطی، پزشکان از آن برای درمان بیماری هایی مانند سرفه، آرتریت و گلودرد استفاده می کردند. این ادویه در حال حاضر پس از فلفل سیاه، دومین ادویه محبوب در ایالات متحده و اروپا است. دارچین به عنوان ادویه به صورت پودر یا کامل و به صورت تکه های پوست موجود است. افراد همچنین می توانند از اسانس دارچین و مکمل ها استفاده کنند.

دو نوع اصلی دارچین وجود دارد: کاسیا و سیلان. این دو دارای پروفایل های تغذیه ای متفاوتی هستند.  دارچین سیلان بسیار گران است، بنابراین بیشتر غذاها در ایالات متحده – از جمله نان‌ها و نان‌های چسبنده – حاوی دارچین ارزان‌تری هستند.

 برخی مطالعات نشان داده اند که ترکیبات موجود در دارچین دارای خواص آنتی اکسیدانی، ضد التهابی، ضد دیابتی و ضد میکروبی هستند و ممکن است از سرطان و بیماری های قلبی عروقی و سایر شرایط محافظت کنند. دانشمندان شواهدی از برخی فواید احتمالی دارچین برای سلامتی یافته اند، این شامل:

بهبود عفونت های قارچی

روغن دارچین ممکن است به درمان برخی از انواع عفونت های قارچی کمک کند. یک مطالعه آزمایشگاهی در سال 2016 نشان داد که روغن دارچین در برابر نوعی از کاندیدا که بر جریان خون تأثیر می گذارد مؤثر است. این ممکن است به دلیل خواص ضد میکروبی آن باشد. اگر تحقیقات بیشتر این یافته ها را تایید کند، روغن دارچین می تواند در درمان این نوع عفونت نقش داشته باشد.

تاثیر بر سطح قند خون

بر اساس بررسی منبع مورد اعتماد در سال 2015، مطالعات حیوانی نشان داده است که دارچین کاسیا ممکن است سطح قند خون را کاهش دهد. این بررسی همچنین اشاره کرد که پس از مصرف 60 نفر مبتلا به دیابت نوع 2 تا 6 گرم دارچین در روز به مدت بین 40 روز تا 4 ماه، گلوکز سرم، تری گلیسیرید، کلسترول لیپوپروتئین با چگالی کم و کلسترول تام کمتری داشتند.

پیشگیری از بیماری آلزایمر

برخی از مطالعات حیوانی نشان داده اند که دارچین ممکن است به پیشگیری از بیماری آلزایمر کمک کند. به گفته محققان، یک عصاره موجود در پوست درخت دارچین به نام CEppt حاوی خواصی است که ممکن است از بروز علائم جلوگیری کند. موش‌هایی که این عصاره را دریافت کردند، کاهش ویژگی‌های آلزایمر مانند پلاک‌های آمیلوئید و بهبود توانایی تفکر و استدلال را تجربه کردند.

اگر تحقیقات بیشتر اثربخشی آن را تأیید کند، عصاره این گیاه – اما نه لزوما دارچین کامل – ممکن است در توسعه درمان‌های آلزایمر مفید باشد.